Internal Value defaultContent


Ω! πόσο βάσανο μεγάλο το βάσανο είναι της ζωής! Όσο κι ο νους να τυραννιέται, άσπρην ημέρα δε θυμιέται. Ήλιε και θάλασσα γαλάζα και βάθος τ' άσωτ' ουρανού! Ω! της αβγής κροκάτη γάζα, γαρούφαλα του δειλινού, λάμπετε, σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!

Η Φωτό Μου
Τοποθεσία: ΣΑΛΟΝΙΚΗ, Greece

Κυριακή, Ιουλίου 16, 2006

I Am Vertical

But I would rather be horizontal.
I am not a tree with my root in the soil
Sucking up minerals and motherly love
So that each March I may gleam into leaf,
Nor am I the beauty of a garden bed
Attracting my share of Ahs and spectacularly painted,
Unknowing I must soon unpetal.
Compared with me, a tree is immortal
And a flower-head not tall, but more startling,
And I want the one's longevity and the other's daring.

Tonight, in the infinitesimal light of the stars,
The trees and flowers have been strewing their cool odors.
I walk among them, but none of them are noticing.
Sometimes I think that when I am sleeping
I must most perfectly resemble them--
Thoughts gone dim.
It is more natural to me, lying down.
Then the sky and I are in open conversation,
And I shall be useful when I lie down finally:
The the trees may touch me for once, and the flowers have time for me.

Sylvia Plath


Blogger tomorrow's patries said...

Sylvia Plath;;;

που το ξετρύπωσες;

and the flowers have time for me

είναι μέρες τώρα που ο στίχος αυτός μου έχει γίνει εμμονή. έχει τρυπώσει κάπου μέσα στο μυαλό μου και δεν χάνει την ευκαιρία να αντιδιαστέλλεται με ότι διαβάζω, ακούω και -δυστυχώς- με ότι λέω...

//transport.motorways.tramlines.sentimentaldrivel. smashed.

//άντε, έλα


Σάββατο, Αυγούστου 12, 2006 10:00:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home